اولین نوشته از سارا

تو از اعماق شب برون آمدی و رنگ پریده از در خانه ام گذشتی

پوستت چون برگی لرزان بود و تو چیزهایی نجوا کردی

چه می بخشد؟؟؟

من چیز دیگری به تو نگفتم لعنت بر شانس بد

و من دستت را بسیار کوتاه در دست داشتم

آنها تمامی روحت را آزرده بودند

و تو به سوی من آمدی در جستجوی آشتی و همدلی

دیوانه....تو بند بازی کردی

اما بدون طناب و ریسمان

و عشق کور است و عشق بی زحم است

و من به تو هشتار می دهم نپر

نپر....اما بنگر

این حضیض زندگانی است

و عشق آخرین

سقوط آن